partnerhood`s Diary

Το (un)common people είναι ένα project που ξεκινήσαμε πριν κάποιους μήνες. Βασίζεται σε απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες ανθρώπων που τους αρέσει να είναι δημιουργικοί. Το ξεκινήσαμε χωρίς να ξέρουμε που θα καταλήξει και τι μορφή θα πάρει. Επιθυμούμε να “πλαστεί” και να αποκτήσει υπόσταση από τους ίδιους τους ανθρώπους που θα μιλούν κατά καιρούς για τον εαυτό τους, τις εμπειρίες τους, τα θέλω τους, τον τόπο τους, τη ζωή τους.

{}: Θυμάσαι όταν είχαμε πάει στο αντικαπιταλιστικό forum και είχαμε πάρει τον Χ στις Cheeks on Speed? O X δεν θα το έκανε σε άλλη περίπτωση αυτό. Εκείνο το βραδύ ήθελε να πάμε στο Motel!

¶ : Κι εμείς πήγαμε σε φεστιβάλ αντικαπιταλιστικό με μοϊκάνια και ότι να `ναι! Πέρασε γαμώ, έκανε και stage diving. Φορούσε μια μπλούζα που έγραφε cocaine με τη γραμματοσειρά της coca cola, καμπάνα παντελόνι κι έσκασε με το beetle και μου λέει πάμε στο Motel! Και του λέω αυτό είναι, ανέβα επάνω τώρα, fashionvictim όπως είσαι. Και ανέβηκε επάνω και γούσταρε, χόρευε με τις Cheeks on Speed.

{}: Εντωμεταξύ αυτές εκείνη τη φάση έπαιζαν ένα κομμάτι και έλεγαν στο κοινό everyonewhoisafuckingfashionvictimcomeonstage. Και του λέει ο ψηλός ανέβα, ανέβα για σένα λέει! Ο Χ στην αρχή έλεγε που θα πάμε εκεί, τι θα κάνουμε εκεί, θα είναι όλοι οι βρωμιάρηδες, αλλά τελικά πέρασε πολύ καλά. Πήρε και κάτι μπλουζάκια Aeroflot, Che Guevara… Ότι να `ναι! (γέλια)

 • : Εσείς δηλαδή με τον ¶ κάνατε παρέα στη Θεσσαλονίκη;

{}: Δεν κάναμε πολύ παρέα. Αρχίσαμε να κάνουμε παρέα από μια κοινή μας φίλη.

• : Που ήσουνα εσύ στη Θεσσαλονίκη;

{}: Σπούδαζα Βιολογία άσε!

• : Βιολογία;

¶ : Να, είδες που και αυτός κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό;

• : Την τελείωσες;

{}: Όχι, την παράτησα.

• : Ήσουν λίγο «φυτό» δηλαδή, ε; Και πως προέκυψε και τα παράτησες; Σε κούρασε η σχολή;

{}: Όχι, εγώ όταν πήγα στη Θεσσαλονίκη, πήγα στη σχολή ένα χρόνο, έκανα παρέες, πήγαινα σε πάρτι… (γέλια)

¶ : Με τον Γιάννη αρχίσαμε να κάνουμε πολύ παρέα στη Θεσσαλονίκη όταν βλέπαμε ταινίες σάπιες, καμένες όμως. Κόντρα τύπου. Τρίωρη ταινία, ας πούμε, με σκουπίδια. Σκατά.

{}: Ναι, φοβερή τέχνη! Ήταν μια ταινία –θυμάσαι;- όπου ήταν όλοι βαμμένοι σαν τον David Bowie στο Ziggy Stardust και κυκλοφορούσαν στην πόλη…(γέλια)… Τέλος πάντων, όταν κάναμε παρέα με τον ψηλό, άρχισα να ασχολούμαι κι εγώ με τα stencil. Εγώ έτσι ξεκίνησα. Με τα stencil.

¶ : Είχαμε αρχίσει και κάναμε stencil. Κάναμε και σε ένα αντιρατσιστικό φεστιβάλ, κάναμε και στα πανεπιστήμια.

{}: Μετά ο ¶  έφυγε, πήγε στην Αθήνα. Εγώ πήγα στη σχολή γραφιστικής στη Λάρισα. Και τελείωσα πρόσφατα. Το 2008. Άργησα πολύ. Σε κάποια φάση στη Θεσσαλονίκη δούλευα σε ένα μαγαζί που έκανε στάμπες για μπλουζάκια. Κι έτσι άρχισα να μαθαίνω τα προγράμματα.

• : Και μετά τη σχολή;

{}: Μετά γύρισα στα Τρίκαλα. Ουσιαστικά μόνιμα γύρισα Μάιο του 2008. Γιατί, όσο ήμουν στη Λάρισα τις καθημερινές πήγαινα στη σχολή, Παρασκευή και Σαββατοκύριακο δούλευα στην Θεσσαλονίκη, οπότε πήγαινα εκεί.

¶ : Που δούλευες;… (γέλια)

• : Α, οπότε πηγαινοερχόσουνα συνέχεια;

{}: Ναι, πηγαινοερχόμουνα και δούλευα (τύμπανα)…..… στα φρουτάκια! Παράνομο τζόγο! Άσε, ντρέπομαι…(γέλια). Ναι, ήμουν υπεύθυνος σε ένα κατάστημα όπου πήγαιναν όλοι οι ματσό και οι διάσημοι. Ο τραγουδιστής Ω και η Ζ.

• : ποια είναι η Ζ;

¶ στην • : Καλά, δεν ξέρεις την τραγουδίστρια Ζ;. Το αηδόνι;

{} στον ¶: Πως λέγεται η ταινία που στο τέλος γκρεμίζουν το σκυλάδικο στο τέλος;

¶  και {} μαζί: Όλα είναι δρόμος. (γέλια)

¶ : Το Βιετνάμ;  Πως λεγόταν το μαγαζί;

{}: Το Βιετνάμ, ναι! (γέλια) Την έχεις δει την ταινία; (στη • )

• : Όχι (γέλια)

{}: Τέλος πάντων, η δεύτερη ιστορία είναι που γκρεμίζει ένας τύπος ένα σκυλάδικο.

• : Α, ναι, σαν σκηνή είναι γνωστή. Την έχω δει.

{}: Ε, αυτό είναι το μαγαζί που τραγουδούσε η Ζ. Κι από αυτό το μαγαζί ήταν και όλοι μας οι πελάτες! (γέλια). Οι ιδιοκτήτες σε κάποια φάση αποφάσισαν ότι το μαγαζί θα το γκρεμίσουν και θα το ξαναχτίσουν. Και ζήτησε ο Παντελής Βούλγαρης -που έκανε την ταινία εκείνη την περίοδο- ότι θέλει να το κάνει πρώτα σκηνικό για την ταινία του και μετά να το γκρεμίσουν κανονικά. Έτσι κι έγινε. Τα έσπασαν όλα στην ταινία και το έβαλαν φωτιά πραγματικά!

¶ : Είναι πολύ cult τραγουδίστρια η Ζ. Σαν την Άννα Γούλα. (γέλια)

{}: Ναι, σαν την Άννα Γούλα.(ξανά γέλια) Αυτό. Ε, και μετά γύρισα εδώ, κι από τότε που γύρισα, δουλεύω εκεί. Με πολύ χάλια προϋποθέσεις στην αρχή… Δεν είχα και καθόλου εμπιστοσύνη στον εαυτό μου.

(Έντονος θόρυβος από διερχόμενα αυτοκίνητα)                                          

• : Δεν ακούω καθόλου να πάρει.

{}: (πιο δυνατά) Δεν είχα και καθόλου εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, λέω. (γέλια…)Τώρα πια, καλύτερα τα πράγματα. Ε, μ` ενοχλούνε διάφορα στο γραφείο βέβαια… Ότι δεν υπάρχει σχεδιασμός, δεν υπάρχει μακροπρόθεσμο πλάνο σε αυτά που κάνουμε, είμαστε ότι να `ναι…(γέλια)

¶ : Γενικώς στα Τρίκαλα ισχύει αυτό.

{}: Αλλά γενικά στα Τρίκαλα –ειδικά τον τελευταίο καιρό- γνωρίζω άτομα που πλησιάζουν περισσότερο σε αυτό που… Δηλαδή εγώ δεν ξέρω όλα τα παιδιά που συμμετέχουν στους «ποδηλάτες Τρικάλων» αλλά βλέπω ότι γενικότερα υπάρχει ένα κοινό ύφος ας πούμε. Σαν να λέμε ότι κάτι άλλο μας απασχολεί γενικότερα. Κι όχι για το αν θα πάω για καφέ στην τάδε ή στη δείνα καφετέρια τέλος πάντων.

 κενό

 {}: Εμένα μου άρεσε πολύ αυτήν η ιδέα αλλά δεν μπορούσα να σκεφτώ τρόπο με τον οποίο μπορούσε να γίνει. Δηλαδή πως πρέπει να ξεκινήσουμε για να γίνει κάτι.

¶ : Πιστεύω ότι ξεκινάς και κάνεις ότι να `ναι.

• : Βασικά μαζεύεις υλικό, μιλάς με ανθρώπους. Κάτι θα βγει στο τέλος.

{}: Και ξέρεις τι; Δεν θέλω εγώ τώρα να κάτσω το Σαββατοκύριακο και να γράψω ένα κείμενο.

¶ : Όχι, σε καμία περίπτωση.

• : Γιατί να γράψεις κείμενο;

{}: Αν το κάνω αυτό αναγκαστικά θα μπω στη διαδικασία να το σκεφτώ. Το κείμενο το σκέφτεσαι Και λες, ας αλλάξω αυτή τη λέξη να βάλω μια πιο… Δεν θέλω να το κάνω αυτό.

• (στον {}) : Βρίσκεσαι συνειδητά εδώ; Έχεις επιλέξει το να βρίσκεσαι στον τόπο αυτό, στη δουλειά αυτή;

{}: (γέλια) Α! στην πόλη;. Γιατί νόμιζα ότι με ρωτούσες για εδώ. Και λέω τι!… (γέλια). Ε, όχι δεν ήταν ακριβώς επιλογή μου. Δηλαδή ήταν και οι καταστάσεις… Τέλος πάντων είχε φτάσει αυτό το θέμα με τη σχολή στο απροχώρητο, τους είπα κάποια στιγμή ότι όσο και να περιμένετε δεν πρόκειται να την τελειώσω, ε, τους είπα ότι δουλεύω και στα φρουτάκια εδώ και τρία χρόνια (γέλια) και μου λένε καλά, και τι θα κάνεις τώρα; Τους λέω σκέφτομαι αυτό κι αυτό. Είχα αρχίσει μόνος μου κι έκανα διάφορα στη Θεσσαλονίκη, εκτός από το μαγαζάκι αυτό με τα μπλουζάκια, διάφορα, ότι μπορούσα να μάθω μόνος μου δηλαδή. Και είπα θέλω να πάω εκεί, είχα βρει τη σχολή μόνος μου –ήθελα να πάω σε μια στη Θεσσαλονίκη- αλλά είχε πρόβλημα υγείας ο πατέρας μου και ήρθα εδώ.

• : Άρα ήταν εν μέρει συνειδητό. Τώρα, αν θα ήθελες να είσαι κάπου που θα προτιμούσες να είσαι;

{}: Ξέρεις τι; Έλεγα και στον ψηλό τις προάλλες, που είχαμε συναντηθεί, ότι πέρυσι πήγαινα συνέχεια στη Θεσσαλονίκη για συναυλίες. Αυτό που είναι πρόβλημα για μένα είναι ότι είμαστε αποκομμένοι από τέτοια. Δηλαδή θα ήθελα να ζω στη Θεσσαλονίκη για να έχω μια πιο εύκολη επιλογή από το να σκοτώνομαι να πηγαινοέρχομαι αυθημερόν για να βλέπω κάτι που αξίζει επειδή αύριο πρωί πχ δουλεύω. Με ενοχλεί αυτό πάρα πολύ. Τον περισσότερο καιρό βέβαια δεν το σκέφτομαι γιατί πλέον δεν γίνονται και τόσες πολλές συναυλίες (γέλιο).

¶ : Πλέον γίνονται περισσότερες στα Τρίκαλα. Από τότε που άνοιξε ο χώρος…

{}: Ναι, με ενοχλεί αυτό αρκετά. Και σένα μπορεί να σε ενοχλεί. Και τον ¶. Κατά τα άλλα η πόλη μου αρέσει πολύ. Πάω παντού εύκολα, τζάμπα, οικολογικά με το ποδήλατο…

¶ : Ε, κλασσικά. Το μόνο κακό που έχει αυτήν η πόλη είναι ότι δεν γίνεται τίποτα.

• : Και σε πολλές άλλες επαρχιακές πόλεις επίσης.

¶  και {}: Ναι, ναι.

{}: Και με ενοχλεί και η καχυποψία. Παράδειγμα με τον Καναδό.

• : Ποιον Καναδό;

{}:  Φιλοξενούσα ένα Γαλλοκαναδό πριν τρεις εβδομάδες. Είμαι σε ένα site. Στο couch surfing.

¶ : Ναι, είναι και ο Δημήτρης και ο φωτογράφος…

{}: Ναι, ξέρω. Ε, και τον έβγαλα έξω ρε παιδί μου. Ε, τι! στο σπίτι θα τον άφηνα τον άνθρωπο; (γέλια).

Κι έβλεπα ότι η παρέα μου από το μέρος της δουλείας (όχι οι φίλοι) με αντιμετώπιζαν κάπως του στυλ που τον έφερες αυτόν τώρα εδώ; Που τον ξέρεις; Εντάξει! άνθρωπος είναι κι αυτός τι είναι! (γέλια) Με ενοχλεί αυτό. Να, ας πούμε τώρα σε δυο εβδομάδες θα φιλοξενήσω ένα ζευγάρι από τη Βολιβία…

¶  γελώντας και με δόση ειρωνείας: Κακώς… ντροπή! (γέλια)

{}: Και δεν φοβάσαι, μου λένε. Μην σε κλέψουν. Τι να με κλέψουν; Θα φύγουν από το σπίτι με το κρεβάτι και τον καναπέ στην πλάτη; (γέλια)

• : Άσχετα με τους ανθρώπους είναι ασφαλή αυτά; (τα site για το couch surfing)

{}: Ναι, ναι! Ο Δ.Α. δεν σου έχει πει;

• : Τι;

{}: Αυτοί φιλοξενούν πολύ συχνά.

¶ : Α, ναι ο Δ.Α. και ο Τ. συνέχεια. Ανά δυο εβδομάδες έχουν κόσμο. Και τελευταία φορά φιλοξενούσαν κάτι παιδιά από τη Βουλγαρία.

• : Είχαν κανένα θέμα;

¶  & {} ταυτόχρονα: Όχι ποτέ, ποτέ.

{}: Αυτοί είναι πιο έμπειροι από εμένα. Εγώ τώρα ξεκινάω.

¶ : Αυτοί είναι και πιο χύμα… Δηλαδή φεύγουν και τα αφήνουν όλα ανοιχτά στο σπίτι. Όποιος θέλει μπαίνει, βγαίνει… Εγώ μια φορά είχα πάει, μπήκα μέσα, δεν ήταν κανείς στο σπίτι. Και λέω τι γίνεται ρε γαμώτο! Έτσι γίνεται εδώ πέρα; (Γέλια)

{}: Εντάξει, εγώ δεν είμαι τόσο υπέρ αυτού του ελεύθερου. Αλλά ο καθένας όπως μπορεί. Και με άλλους πάντως που έχω μιλήσει, πχ με τα παιδιά από τη Λάρισα που είναι πολύ πιο έμπειροι με το couch surfing, όχι δεν είχαν κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα.

• : Ωραίο αυτό, θα ήθελα κι εγώ να το κάνω αλλά θα φρικάρει η Ε. Αν είχα δικό μου χώρο, σίγουρα θα φιλοξενούσα.

¶ : Ωραίο είναι. Κοίτα, όταν έρχεται κόσμος σε σένα, μπορείς να πας κι εσύ σε άλλους. 

• : Ναι, και δε μου λες, κρατάς εσύ επαφή με αυτούς που φιλοξενείς;

{}: Ναι, βέβαια.

• : Και για πόσο καιρό μένουν;

{}: Ανάλογα. Ο γαλλοκαναδός είχε μείνει τρεις μέρες.

• : Το ζευγάρι από τη Βολιβία τώρα;

{}: Θα `ρθούνε να μείνουνε δύο μέρες.

¶ : Τόσο μένουν όλοι. Άντε πέντε βαριά.

{}: Βασικά, αυτό που μου είπε και ο γαλλοκαναδός, ο F., εδώ στην περιοχή που είμαστε δεν έχει και τα άπειρα πράγματα να δούνε. Έρχονται για τα Μετέωρα κυρίως. Και αυτό το ζευγάρι των Βολιβιανών είναι καθηγητές καλών τεχνών ή συντήρησης ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, οπότε έρχονται γι` αυτό κυρίως.

• : Και τους φιλοξενείς στο σπίτι σου, ή σε οποιονδήποτε άλλο χώρο διαθέτεις; Πως ξέρουν αυτοί ότι είναι αξιοπρεπές το μέρος που πάνε να μείνουν;

¶ : Δεν έχεις ανεβάσει φωτογραφίες από τον χώρο σου στο site του couch surfing;

{}: Ναι, ναι αυτό γίνεται. Βάζεις τις φωτογραφίες του χώρου στο προφίλ σου και τους εξηγείς ότι είναι στο τάδε μέρος κλπ. Ναι δεν υπάρχει θέμα για το που είναι αυτό. (κενό)

{}: Εκτός όμως από την όλη εμπειρία της γνωριμίας, εγώ το couch surfing το ανέφερα και για άλλο λόγο. Σαν εμπειρία το σέβομαι και το επικροτώ και γι` αυτό το βοηθώ. Μου λένε πολλοί πχ. Πού ξεσηκώνεσαι και πας στη Θεσσαλονίκη. Δεν βαριέσαι; Τι να κάνω; Θα σκάσω εδώ πέρα! Θα βγω στο μπαλκόνι και θα φωνάζω! Αυτό με ενοχλεί πάρα πολύ. Το να μην μπορείς να πας κάπου και να κερδίσεις κάτι ουσιαστικό, που θα σου μείνει. Αλλά εντάξει…

¶ : Εντάξει, δεν πρόκειται να σε καταλάβει κάποιος που δεν έχει τέτοιες -ας πούμε- αναζητήσεις. Δηλαδή άμα ο άλλος είναι ευχαριστημένος με το να βγει απλά να πιει έναν καφέ το μεσημέρι κι ένα ποτό το βράδυ, όπου και να `ναι, και στη Νέα Υόρκη –που λέει ο λόγος- δεν θα μπορέσει εύκολα να καταλάβει την επιθυμία του απλά να κερδίσεις κάτι ουσιαστικό από το μέρος που θα πας και το χρόνο που θα διαθέσεις.

• : Άραέτσι επιβεβαιώνουμε πως αμέσως-αμέσως περιορίζεται το «(un)common people» σε ανθρώπους με ένα κοινό χαρακτηριστικό. Αυτούς που έχουν γενικώς την τάση να είναι πιο «δημιουργικοί». Διότι τις ανάγκες αυτές συνήθως παρατηρείται να τις έχουν οι -κατά οποιονδήποτε τρόπο- δημιουργικοί άνθρωποι. Μπορεί να μην είναι η δουλεία του να είναι κάποιος δημιουργικός. Μπορεί να κάνει οποιαδήποτε μη δημιουργική δουλειά. Να βρίσκεται σε έναν πάγκο και να πακετάρει αντικείμενα μηχανικά ή να είναι σε ένα γραφείο και να βάζει σφραγίδες. Αλλά μπορεί στον ελεύθερο χρόνο του να έχει μανία και να κατασκευάζει κολάζ. Άρα είναι δημιουργικός.

{}: Αυτό είναι το θέμα. Ότι είναι πιο σημαντικό να μιλήσετε πρώτα με αυτούς τους ανθρώπους παρά με εμένα. Δηλαδή θεωρώ ότι είναι πιο σημαντικό να σου πει την άποψή του ο Γ.Τ. ο οποίος βρίσκεται καθημερινά σε έναν χώρο, με γραβάτα και κοστούμι, όπου δεν επιτρέπονται πολλές ελευθερίες έκφρασης…

• : Βασικά το θέμα είναι ότι δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα προκύψει από αυτό το project. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς είναι, καν. Το αφήνουμε στην τύχη του. Αλλά για να προκύψει κάτι ολοκληρωμένο, θα χρειαστούμε υλικό από ανθρώπους. Ας συνεχίσουμε, λοιπόν, με αυτό.

Twas brillig, and the slithy toves
Did gyre and gimble in the wabe;
All mimsy were the borogoves,
And the mome raths outgrabe.

“Beware the Jabberwock, my son!
The jaws that bite, the claws that catch!
Beware the Jubjub bird, and shun
The frumious Bandersnatch!”

He took his vorpal sword in hand:
Long time the manxome foe he sought—
So rested he by the Tumtum tree,
And stood awhile in thought.

And as in uffish thought he stood,
The Jabberwock, with eyes of flame,
Came whiffling through the tulgey wood,
And burbled as it came!

One, two! One, two! and through and through
The vorpal blade went snicker-snack!
He left it dead, and with its head
He went galumphing back.

“And hast thou slain the Jabberwock?
Come to my arms, my beamish boy!
O frabjous day! Callooh! Callay!”
He chortled in his joy.

‘Twas brillig, and the slithy toves
Did gyre and gimble in the wabe;
All mimsy were the borogoves,
And the mome raths outgrabe.